Reklama

Rosja zarzuca NATO agresję i obietnice bez pokrycia. Sojusz wyjaśnia, jak jest naprawdę

Fot. nato.inc
Fot. nato.inc

Odkąd Rosja rozpoczęła agresywne działania przeciwko Ukrainie, rosyjscy urzędnicy oskarżyli NATO o szereg gróźb i wrogich operacji w stosunku do tego kraju. Na swojej oficjalnej stronie Organizacja Paktu Północnoatlantyckiego obala pięć najważniejszych mitów na swój temat, kreowanych przez Kreml.

Reklama

Mit I: NATO obiecało Rosji, że nie będzie się rozwijać po zimnej wojnie

Reklama

WYJAŚNIENIE: Jak czytamy, faktem jest to, że takiej umowy nigdy nie zawarto. "Drzwi NATO są otwarte dla nowych członków od czasu jego założenia w 1949 roku i to się nigdy nie zmieniło. >>Polityka otwartych drzwi<< jest zapisana w Artykule 10. traktatu założycielskiego NATO, który mówi, że >>każde inne państwo europejskie, które jest w stanie wspierać zasady tego Traktatu i przyczyniać się do bezpieczeństwa Północnego Atlantyku<< może ubiegać się o członkostwo".

Decyzje o członkostwie podejmowane są w drodze konsensusu wśród wszystkich sojuszników. Jak przypominają przedstawiciele organizacji, żaden traktat podpisany przez Stany Zjednoczone, Europę i Rosję nie zawierał postanowień o członkostwie w NATO.

Reklama

Mit II: NATO jest agresywne i zagraża Rosji

WYJAŚNIENIE: NATO tłumaczy, że jest sojuszem obronnym, którego celem jest ochrona jego członków. Oficjalna polityka NATO głosi, że "Sojusz nie dąży do konfrontacji i nie stanowi zagrożenia dla Rosji". NATO zaznacza, że nie zaatakowało Gruzji ani Ukrainy, natomiast zrobiła to Rosja.

Reklama

Przez ostatnie 30 lat sojusz próbował dotrzeć do Rosji, pracując razem z tym krajem nad kwestiami obejmującymi różne dziedziny, od przeciwdziałania narkotykom i terroryzmowi po ratownictwo okrętów podwodnych i planowanie cywilne na wypadek sytuacji nadzwyczajnych – nawet w okresach rozszerzenia Paktu. Jednak w 2014 roku, w odpowiedzi na agresywne działania Rosji wobec Ukrainy, NATO zawiesiło praktyczną współpracę z Rosją. "Nie dążymy do konfrontacji, ale nie możemy ignorować Rosji łamiącej międzynarodowe zasady, podważającej naszą stabilność i bezpieczeństwo" – piszą przedstawiciele organizacji.

    W odpowiedzi na użycie przez Rosję sił zbrojnych przeciwko Ukrainie, w 2016 r. NATO rozmieściło cztery wielonarodowe grupy bojowe w krajach bałtyckich i Polsce. Jednostki te nie mają stałej bazy w regionie, są zgodne z międzynarodowymi zobowiązaniami sojuszników i liczą około 5 tys. żołnierzy. Nie stanowią zagrożenia dla milionowej, silnej armii Rosji. Przed nielegalną aneksją Krymu przez Rosję we wschodniej części Sojuszu nie było wojsk sojuszniczych.

    Reklama

    NATO podkreśla, że pozostaje otwarte na konstruktywny dialog z Rosją. Dlatego sekretarz generalny NATO Jens Stoltenberg zaprosił wszystkich członków Rady NATO-Rosja na szereg spotkań w celu omówienia bezpieczeństwa europejskiego, w tym sytuacji na Ukrainie i wokół niej, stosunków NATO-Rosja oraz kontroli zbrojeń i nieproliferacji.

    Mit III: Ukraina nie może przystąpić do NATO

    Reklama

    WYJAŚNIENIE: "Członkowie NATO z zadowoleniem przyjmują aspiracje Ukrainy do przystąpienia do NATO i podtrzymują decyzję podjętą na szczycie w Bukareszcie w 2008 roku, że Ukraina zostanie członkiem Sojuszu. Decyzje dotyczące członkostwa w NATO należą do każdego indywidualnego wnioskodawcy i 30 członków NATO, nikogo innego. Rosja nie ma prawa interweniować i nie może zawetować tego procesu" - czytamy na stronie organizacji.

    Sojusz wyjaśnia, że jak każdy kraj, Ukraina ma suwerenne prawo do wyboru własnych rozwiązań w zakresie bezpieczeństwa. Jest to podstawowa zasada bezpieczeństwa europejskiego, pod którą podpisała się również Rosja, w tym poprzez Akt Końcowy z Helsinek (1975), Kartę Paryską (1990), Akt Stanowiący NATO-Rosja (1997) oraz Kartę Europy Bezpieczeństwo (1999).

    Reklama

    Mit IV: NATO otacza i próbuje powstrzymać Rosję

    WYJAŚNIENIE: NATO to sojusz obronny, którego celem jest ochrona jego państw członkowskich. Dlatego ćwiczenia i rozmieszczenia wojskowe nie są skierowane przeciwko Rosji ani żadnemu innemu krajowi – wyjaśnia organizacja.

    Reklama

    W opinii jej przedstawicieli sojuszu, ten mit dodatkowo ukazuje niewiedzę dotyczącą geografii. Tylko 6 proc. granic lądowych Rosji dotyka krajów NATO a Rosja ma granice lądowe z 14 krajami i tylko 5 z nich to członkowie NATO. Poza terytorium NATO Sojusz jest obecny jedynie w Kosowie i Iraku. Misja pokojowa KFOR jest realizowana z mandatu Rady Bezpieczeństwa ONZ.

      Niebojowa misja NATO w Iraku przyczynia się do walki z terroryzmem i jest realizowana na wniosek rządu irackiego, z pełnym poszanowaniem suwerenności Iraku. Natomiast Rosja ma bazy wojskowe i żołnierzy w trzech krajach – Gruzji, Mołdawii i na Ukrainie – bez zgody ich rządów. Rosja zgromadziła również ponad 100 tysięcy żołnierzy na granicy z Ukrainą i grozi inwazją na Ukrainę.

      Reklama

      Mit V: Interwencje NATO w byłej Jugosławii, Kosowie i Libii dowodzą, że Sojusz nie jest defensywny

      WYJAŚNIENIE: Jak wyjaśnia organizacja na swoje stronie, była Jugosławia nie rozpadła się z powodu NATO. Sojusz nie użył siły militarnej do zmiany granic w byłej Jugosławii. W latach 1992-1995 NATO przeprowadziło kilka operacji wojskowych w Bośni, w tym wymuszenie strefy zakazu lotów i zapewnienie wsparcia powietrznego siłom pokojowym ONZ. Działania te zostały zlecone przez Radę Bezpieczeństwa ONZ, której członkiem jest Rosja. Naloty NATO na pozycje Serbów bośniackich w 1995 roku pomogły utorować drogę do porozumienia pokojowego z Dayton, które zakończyło wojnę w Bośni, w której zginęło ponad 100 000 ludzi. Od 1996 roku NATO kierowało wielonarodowymi siłami pokojowymi w Bośni, w tym wojskami z Rosji. Unia Europejska przejęła tę misję w 2004 roku.

      Reklama

      Kierowana przez NATO operacja w Libii w 2011 roku została rozpoczęta na podstawie dwóch rezolucji Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ), 1970 i 1973, żadnej z nich Rosja się nie sprzeciwiła. Rezolucja RB ONZ z 1973 r. upoważniła społeczność międzynarodową do "podjęcia wszelkich niezbędnych środków" w celu "ochrony ludności cywilnej i obszarów zaludnionych przez ludność cywilną pod groźbą ataku". To właśnie zrobiło NATO, przy politycznym i wojskowym wsparciu państw regionalnych i członków Ligi Arabskiej.

      Za kolei operacja NATO w Kosowie w 1999 roku była wynikiem ponad roku intensywnych wysiłków dyplomatycznych ONZ i Grupy Kontaktowej, której członkiem była Rosja, w celu zakończenia konfliktu. Rada Bezpieczeństwa ONZ wielokrotnie napiętnowała czystki etniczne w Kosowie i rosnącą liczbę uchodźców jako zagrożenie dla międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa. Misja NATO pomogła położyć kres łamaniu praw człowieka na dużą skalę i nieustannym łamaniu praw człowieka oraz zabijaniu ludności cywilnej. KFOR, trwająca misja pokojowa NATO w Kosowie, posiada mandat Rady Bezpieczeństwa ONZ (RB ONZ 1244) i jest wspierana zarówno przez Belgrad, jak i Prisztinę.

      Reklama

      Chcemy być także bliżej Państwa – czytelników. Dlatego, jeśli są sprawy, które Was nurtują; pytania, na które nie znacie odpowiedzi; tematy, o których trzeba napisać – zapraszamy do kontaktu. Piszcie do nas na: [email protected]. Przyszłość przynosi zmiany. Wprowadzamy je pod hasłem #CyberIsFuture.

      Reklama
      Reklama

      Sztuczna inteligencja w Twoim banku. Gdzie ją spotkasz?

      Materiał sponsorowany

      Komentarze

        Reklama